دختر کوچولو که با همۀ شوقش به باباش التماس میکنه: "بابا جون خواهش میکنم، قول میدم این دیگه آخرین باره که سوار سرسره میشم". بابای مهربون که توی نگاهش فقط عشق موج میزنه: "باشه عزیزم، بذار کمکت کنم".

دختر کوچولو که پرندۀ خیالش اونو میبره به آسمونها، فکر میکنه بال درآورده و داره پرواز میکنه، روی بلندترین پلۀ سرسره که ایستاده، فقط میخنده. به هیچ چیز فکر نمی کنه جز اینکه از اون سر بخوره و جریان رو تجربه کنه.

بابای مهربون پایین سرسره ایستاده و نگرانی و خوشحالیش رو بهم پیوند زده تا دخترکش بی خطر به بازیش ادامه بده.

دختر کوچولو که خیلی دلش میخواد دوباره ازون سرسره بره بالا، به بابای خسته ش نگاهی میکنه و دستش رو میگیره:" باباجون بریم، باباجون میشه برام یه بستنی بخری؟ آخه میدونی خیلی دلم بستنی میخواد" بابای مهربون میخنده.

توی راه، دختر کوچولو با همۀ وجودش از اینکه چقدر بهش خوش گذشته میگه و اینکه تو تمام دنیا بابای مهربونش بهترین باباست. اون خوب میدونه که عشق یعنی بابا. اون میدونه که وقتی دستای گرم بابا میون دستاشه، انگار همۀ زندگی همون جا همون لحظه جریان داره. برای دختر کوچولو یه بستنی یعنی یه دنیا عشق. چطور میتونه شاد نباشه، بالا و پایین نپره، نخنده، وقتی کنار فرشتۀ مهربونیهاست. تموم ثانیه ها برای دختر کوچولو قد یه سال ارزش داره، وقتی بابای مهربونش بغلش میکنه تا بخوابه که خستگی قشنگ روزش رو توی آغوش بابا بدر کنه. چقدر سخته شبایی که بابا رو نمی بینه، میره تو دفترش یه نقاشی میکشه از یه دختر کوچولو که منتظره باباش بیاد خونه، چقدر دلش برای باباش تنگ میشه شبایی که اون نیست تا براش قصۀ آقا خرگوشه رو بگه که میرفت جنگل واسه بچه هاش هویج بیاره. چقدر توی اون شبا دلش میخواد دستای بابا رو بگیره و به شعری که براش میخونه گوش کنه"من کرم شب تابم، روزا من میخوابم، شبا من میتابم....".

دختر کوچولو آرزو میکنه یه روزی برسه که بابای مهربونش شبکار نباشه. یه تابلوی سفید و صورتی از حضرت مریم (ع) بالای سرشه که هروقت آرزویی داره بهش میگه بعدم چندبار تابلو رو تکون میده که یعنی" من دارم به حرفات گوش میکنم"؛ به اونم آرزوش رو گفته، کاش به آرزوش برسه.

حالا دختر کوچولو بزرگ شده...خیلی. حالا آرزوش هم بزرگ شده، آرزو میکنه یه روزی برسه که بابای مهربونش اینقدر ازش دور نباشه. کاش به آرزوش برسه و برگرده کنار خونواده ش...برای همیشه.